Eetbuien overwinnen, waarom het niet lukt

Oct 15, 2020
Foto van Rose Jansen die een eetbui heeft en titel tekst van de 'Eetbui Vrij Leven Podcast': 'Eetbuien overwinnen, waarom het niet lukt'

Waarom is het zo lastig om een eetbui tegen te houden? Wat zorgt ervoor dat je doorslaat? Hoe komt het dat je het gevecht tegen cravings keer op keer verliest? En de belangrijkste vraag: Wat is er nodig om je eetbuien te overwinnen?

Dat is waar deze podcast over gaat:

LUISTER VIA: APPLE PODCASTS | SPOTIFY | SOUNDCLAUD


 

Hoe overwin je eetbuien?

In deze aflevering lees ik je een stuk voor uit mijn boek ~ Het Geheim van Eetbui Vrij Leven - In dit hoofdstuk leg ik je uit waarom het zo lastig is je eetbuien te overwinnen. 

Waarom is dit zo belangrijk? Het gevecht tegen je eetbuien is iets dat je hele leven kan beheersen. Keer op keer krijg je opnieuw de drang om te snaaien, keer op keer probeer je die drang tegen te houden, keer op keer verlies je het gevecht. Waarom dit gebeurt en wat er wel nodig is om je eetbuien te overwinnen leg ik je uit in dit hoofdstuk uit mijn boek over eetbuien: Het Geheim van Eetbui Vrij leven. 

Als jij voorgoed je emotie-eten wilt overwinnen bestel dan nu gratis een paperback versie van mijn boek: Het Geheim van Eetbui Vrij Leven. 

Ga naar http://eetbuivrijlevenboek.nl/ om te leren hoe jij stap voor stap je eetbuien kunt overwinnen. 

 

Waarom lukt het je niet om je eetbuien te overwinnen?

Het voelt als vechten als je uit alle macht probeert je drang naar een eetbui onder controle te krijgen, toch?

Het is alsof er twee kanten van jou met elkaar de strijd aangaan: jouw gezonde verstand in je prefrontale cortex dat goed voor jou wil zorgen en jouw impulsieve zelf in je limbische systeem dat nu iets lekkers wil. Jou kennende is de kans groot dat je prefrontale cortex het gevecht keer op keer verliest. Hoe kan dat?

Zelfs als je prefrontale cortex goed getraind is en je serotonine voldoende in balans is, kan het nog steeds dat er momenten zijn dat je prefrontale cortex niet goed werkt. Er zijn namelijk een aantal situaties die ervoor zorgen dat je prefrontale cortex volledig ‘overruled’ wordt.

In deel 1 heb ik je uitgelegd dat de functies van de prefrontale cortex veel energie kosten. Dit komt omdat het ‘luxe’ functies zijn, die pas laat in de evolutie van ons brein zijn toegevoegd. Deze functies zijn niet nodig om te overleven.

Omdat je prefrontale cortex niet nodig is om te overleven, worden de functies van de prefrontale cortex ‘uitgezet’ op het moment dat jij in gevaar bent.

Als jij wordt aangevallen door een wolf is het helemaal niet handig als jouw impulsbeheersing en rationeel denken aanstaat. Sterker nog, als jij wordt aangevallen door een wolf dan moet je instinctief en impulsief kunnen reageren.

Daarom wordt in momenten van gevaar dus de prefrontale cortex ‘uitgezet’ en krijgt je limbische systeem een boost zodat je impulsiever wordt.

Wat heeft jouw overlevingsmechanisme nou met dat stuk carrotcake uit het dagboekfragment te maken? In mijn geval was de carrotcake de wolf…..

Waarom verlies je het gevecht tegen je eetbui?

Je verliest het gevecht juist omdat je aan het vechten bent!! Je bent dan misschien aan het vechten tegen een eetbui en niet tegen een wolf, het maakt niet uit. Niet voor je brein in ieder geval. Vechten is vechten en als jij moet vechten dan brengt je brein je lichaam in paraatheid.

Als jij moet vechten wordt je amygdala (het angstcentrum in het limbische systeem) geactiveerd, waardoor je lichaam zich klaar maakt voor het gevecht. 

  • Er komt adrenaline vrij dat ervoor zorgt dat je hartslag en je bloedruk omhooggaan en dat je sneller gaat ademen.
  • De activiteit in spieren en je limbische systeem neemt toe, terwijl de activiteit in je prefrontale cortex afneemt.

ØDit zorgt ervoor dat je impulsiever en sneller kunt reageren en dat je wilskracht en zelfregulatie afnemen.

Tot zover de reactie van je lijf als je gaat vechten. Maar jij bent niet aan het vechten tegen een wolf, jij vecht tegen een eetbui en dan gebeurt er ook nog dit…


Het volgende gebeurt als jij vecht tegen een eetbui:

Er komt een gedachte in je op aan iets lekkers (carrotcake).

  • ~Holy Chocolonely~ denkt je limbische systeem, ~Dat is echt zo lekker!~ terwijl er een sloot dopamine wordt afgegeven. Onmiddellijk voel je een gigantische drang om te gaan snaaien.

ØDe dopamine zorgt ervoor dat je continu aan eten blijft denken en je craving neemt toe.

  • ~Oh my apple pie!~ denkt je hersenstam, ~Wat heb ik eigenlijk een honger!~ Onmiddellijk wordt al de suiker die in je bloed zit opgenomen om je bloedsuikerspiegel te verlagen. Dit ter voorbereiding van de eventuele suikeroverload die er zo gaat komen.

ØJe lage bloedsuiker zorgt ervoor dat je ook daadwerkelijk trek krijgt en je voelt je hongerig en trillerig.

  • Het water loopt je in de mond, maar dan herinnert je prefrontale cortex zich weer… ~Ik mag vandaag niet snoepen!~ terwijl het probeert je cravings te onderdrukken.

Er ontstaat als het ware een gevecht tussen je prefrontale cortex en je limbische systeem. En het voelt ook echt als vechten, toch?

Maar wat gebeurt er als je gaat vechten?

Als je gaat vechten neemt de activiteit in je prefrontale cortex af en heb je geen toegang meer tot je impulsbeheersing.

Het gevecht tegen ‘slecht eten’ vergroot de kans dat je een eetbui krijgt!

Maar… we ervaren niet alleen stress als we vechten tegen een eetbui, toch? Elke vorm van stress is funest en kan uiteindelijk tot eetbuien leiden. Stress zorgt er namelijk voor dat de bloedtoevoer naar je prefrontale cortex vermindert. Ik weet het, we hebben het allemaal druk, druk, druk, maar als jij je eetbuien wil stoppen dan moet je iets structureel veranderen en goed voor jezelf gaan zorgen.

Zelfs milde stress zorgt namelijk voor een razendsnel en dramatisch verlies van de functies van de prefrontale cortex. Langdurigere blootstelling aan stress veroorzaakt zelfs structurele veranderingen in je brein(1).

Dus chill-out!!

Hoe overwin je je eetbuien?

Rust pakken begint bij het begin. Hoe is jouw ochtend? Heb je rust en tijd voor jezelf, drink je een bakkie koffie of thee, ga je naar buiten, doe je aan yoga of meditatie, of lees je lekker relaxed de krant of een tijdschrift? Dan ben je goed bezig!

Een relaxte dag begint namelijk bij een relaxte ochtend.

Mijn leven is echt veranderd toen ik besloot om vroeg op te staan. Als ondernemer kan ik mijn eigen tijd indelen en ik begin pas met mijn coaching sessies om 10.00 uur.  Waarom sta ik dan om 5.00 uur ’s ochtends op? Omdat mijn ochtendrituelen mijn dag bepalen en de jouwe doen dat ook.

Begin je met je druk maken zodra je uit je bed komt (of als je er nog in ligt)? Dan begin je je dag al met minder toegang tot je prefrontale cortex en is de kans groot dat je pas weer tot rust komt als je weer je bed in gaat.

Daarom zweer ik bij een moment van Me-time, voordat ik begin met de rest van de dag. Doordat ik ‘s ochtends mijn rust pak, mijn oefeningen doe en mijn intentie voor mezelf en mijn dag creëer, geef ik mijn prefrontale cortex de energie en de focus die het nodig heeft om mezelf de rest van de dag te reguleren. En doordat mijn prefrontale cortex goed werkt, heb ik ook door wanneer er weer stressoren zijn, zodat ik op tijd terug kan schakelen en weer opnieuw mijn rust kan pakken.

Goed voor jezelf zorgen betekent dus tijd voor jezelf nemen, “NEE” zeggen tegen anderen en “JA” zeggen tegen jezelf.

Heb je het te druk omdat je kinderen hebt?

Het grootste bullshitverhaal dat ik van veel vrouwen hoor, is dat ze geen tijd hebben voor zichzelf omdat ze kinderen hebben. Júist als je kinderen hebt, moet je tijd voor jezelf maken!!

Ik heb geen kinderen en wel een grote kinderwens. Ik weet dus niet hoeveel druk je ervaart als je kinderen hebt, wel weet ik dat, mocht ik ooit kinderen krijgen, ik echt alles voor mijn kinderen over zal hebben en het allerbeste voor hen wil. En het beste wat ik mijn kinderen ooit kan geven is een moeder die zichzelf waardevol genoeg vindt om tijd te nemen voor zichzelf en daarin het goede voorbeeld geeft. 

Heb je enig idee wat jij je kinderen aandoet door dat niet te doen? Elke keer dat jij slecht voor jezelf zorgt, leer jij je kinderen om slecht voor zichzelf te zorgen! Uit een onderzoek in Massachusetts dat 32 jaar heeft geduurd en waar 5200 mensen aan mee hebben gedaan blijkt: overgewicht is besmettelijk! Niet genetisch, nee, besmettelijk (2)! En, het is niet alleen overgewicht dat besmettelijk is, al je gedrag is besmettelijk!

Ik wil je geen schuldgevoel geven, maar ik wil je wakker schudden! Jouw gedrag besmet de mensen die het dichtst bij je staan en dit geldt voor zowel goed als slecht gedrag.

Snoepen is besmettelijk

De onderzoekers ontdekten dat gewichtstoename zich verspreidde als een besmetting binnen families en onder vrienden.

Obesitas was echter niet het enige dat besmettelijk was, ontdekten de wetenschappers. Als er bijvoorbeeld een deelnemer meer begon te drinken, dan ging het alcoholgebruik van zijn/haar omgeving ook omhoog. Gelukkig bleken niet alleen slechte gewoontes besmettelijk, ook de goede gewoontes verspreidden zich als kringen in het water.

Als iemand bijvoorbeeld stopte met roken dan volgde de omgeving al snel.

Het is misschien verontrustend, maar heel duidelijk… gewoontes verspreiden zich van de ene naar de andere persoon als een virus. Niemand is immuun, omdat we als mens zijn geprogrammeerd om de verbinding met anderen aan te gaan. We hebben speciale zenuwcellen in ons brein die dat voor ons doen: spiegelneuronen.

Deze spiegelneuronen zorgen ervoor dat we begrijpen hoe anderen zich voelen en waarom ze doen wat ze doen.

Zo spiegelen we bijvoorbeeld reflexen. Je hoeft niet moe te zijn om te gapen als iemand anders gaapt. Zie je iemand gapen, dan spiegelen je spiegelneuronen dat gedrag en gaap je zelf ook.

Ook emoties worden gespiegeld. Onderzoekers in de Massachusettsstudie ontdekten namelijk dat gevoelens als geluk en eenzaamheid zich ook binnen families en vriendengroepen verspreidden.

Daarnaast spiegelen we gedrag. Zie je iemand genieten van een heerlijk stuk taart? Dan wordt het deel van jouw brein dat voor genieten zorgt geactiveerd en verlang je zelf ook naar iets lekkers.

Het wordt echter nog erger...

We hoeven het (snoep)gedrag niet te zien gebeuren om erdoor besmet te worden. Als jij bewijs ziet dat iemand heeft gesnoept, reconstrueren jouw spiegelneuronen het gedrag dat tot het snoepen heeft geleid, waardoor je ook weer besmet kunt raken met de behoefte aan snoepen.

Wanneer is de kans op besmetting het grootste?

Het is niet zo dat je door iedereen besmet kunt raken. De besmetting van gedrag werkt iets anders dan de besmetting van een virus. Je kunt een virus van iedereen oplopen, maar gedrag is alleen besmettelijk als het komt van mensen waar je verbinding mee voelt.

Hoe sterker de verbinding, hoe besmettelijker het gedrag. Het gedrag van je zus of je beste vriendin is dus veel besmettelijker dan het gedrag van een 

collega waar je niets mee hebt. En jij zult met jouw gedrag veel eerder je kinderen besmetten dan een kassière bij je plaatselijke supermarkt. 

Daarnaast is gedrag alleen besmettelijk als het gaat over iets waar je zelf gevoelig voor bent. Heb je nooit gerookt, dan ga je niet opeens roken als je vriendin begint te roken. Maar.... wil je graag afvallen en gaat je vriendin op dieet, grote kans dat dit jou ook aanzet om weer af te willen vallen, toch?

En ben jij erg bezig met jezelf weg te cijferen omdat je je niet goed genoeg voelt, dan kan het heel goed zijn dat jouw kind onzekerheid probeert te vermijden door zichzelf weg te cijferen.

Stop dus met je kinderen te gebruiken als excuus om geen tijd voor jezelf te maken; gebruik ze als excuus om wél tijd voor jezelf te maken. Neem tijd voor jezelf, zodat je kids leren dat het oké is om ook tijd voor zichzelf te nemen. Je moet er tenslotte toch niet aan denken dat zij straks met dezelfde problemen rondlopen als jij nu?

Zijn je kids al volwassen, dan is het echt niet te laat hoor. Als jullie een hechte band hebben, besmetten jullie elkaar nog steeds met je gedrag. Maak jij nu een verandering in je zelfzorg, dan zal dat hen ook weer beïnvloeden. 

Samenvatting

Het is je prefrontale cortex die in staat is om je cravings onder controle te houden. Helaas werkt je prefrontale cortex een stuk minder goed als je stress hebt. Elke vorm van stress maakt je dus gevoeliger voor het hebben van eetbuien. Dat is een probleem als je tegen een eetbui aan het vechten bent. Het vechten zorgt er namelijk voor dat je stress krijgt en daardoor is de kans groot dat je uiteindelijk toch doorslaat. De oplossing is om te ontstressen en meer rust in je leven te creëren. Ook is het belangrijk dat je accepteert dat je gedachten hebt over iets lekkers, zonder dat je tegen die gedachten gaat vechten.

 


Heb jij ook de ervaring dat je echt vecht tegen een eetbui, en wat is daarvan het resultaat? 
Laat me dat weten in het commentaarveld hier onder! 

Door het te delen stuur je het de wereld in én inspireer je anderen! Honderden prachtige vrouwen komen hier om inspiratie te halen over zelfliefde en jouw ervaring kan anderen nieuwe inzichten geven en inspireren om meer liefdevol te zijn voor zichzelf.

 

Ben je fan van deze podcast?

Schrijf je dan in voor onze wekelijkse Eetbui Vrij Leven Liefdesbrief met inspiratie, tips, video's, gratis trainingen, aanbiedingen & krijg een melding zodra de volgende podcast online staat!

Aanmelden

Binge de laatste post

Te dik voor de zomer?

Jun 07, 2021

Morgen ga ik op dieet!

May 29, 2021

Mijn weg als ondernemer - een interview door Websites Voor Therapeu...

May 19, 2021

Hi, Ik ben Rose

Ik heb meer dan 20 jaar lang last gehad van eetbuien, ongeveer elk dieet gevolgd dat je kunt bedenken en dat allemaal terwijl ik zelf psycholoog ben ㋛

Gelukkig ben ik nu eetbui vrij en kan ik elke dag leven in verbinding met mijn gevoel van eigenwaarde en zelfliefde.

Mijn missie? Om andere emotie-eters te leren hoe ze eetbui vrij kunnen leven en zich elke dag fantastisch kunnen voelen!